Kekê Ergîn..

Ez bi Xalê Zinar re li ser xwarinê bûm, mi nerî kekê Ergîn(erê, Ergin Opengin.. sewgîlîyê wergêrên gênc..)  geriya. Camêr gote mi xwarinê li derve nexwe lê ji xwe mi zik li xwe kiribû tellêr. Xwarin qediya, em rabûn, Xalê Zinar ez li metroyê siwar kirim û mi berê xwe da mala kekê Ergin. Berî vê bi çend mehan li Stenbolê jî ez bi çend hevalên din re dîsa ezimandibûm. Kekê Ergîn piştî ku ew ji Zankoya Bogaziçiyê dûr xistin, hatiye Zankoya Uppsalayê û li wir mamostetîyê dike niha. Bi navîgasyona têlefona xwe ez li ser mala wî bi rehetî vebûm ku ev navîgasyon heqqeten tişkî dûrî êqil û foqil'edet e. Gîham malê. Ê tabî du heb ''entelektuel'' (ew neynûk ji bo min in) ku bên cem hev, babet jî tê ser ziman, hûner, wêje, sînema filan bêvan. Gor ku zanim camêr serê xwe bi heft zimanan filan êşandiye û dizane jî. Le dema ku dibêm '..zane', ne wek min û te dibe lebleba devê wî. Te dî mero hesûdîyê dike. E jî aşiqê zimanan im û emrê me hema bêj yek e. Yanî tu dibê 'Arqaaş wele di vî emrê de tu ewqa zimanan zanî, eyb e. Ka piçkî bêhna xwe fireh ke, li benda me be.' Yoxx..

 Ceribandinên artîstîk bi destê Kek Ergîn

Zinarê Xamo, mêrê zemanê berê..

Piştî 4 rojên ku ez jê têr nebûm, serê sibehê li dor heşta ji Sandvikena ku mala keçxala mi lê ye derketim û mi berê xwe da Stockholma paytext. Berê wê bi rokê, mi ji Xalê Zinar re go 'Xalo ez ê li dor 11an li wir bûm.' A rast, hewqesî dom nedikir lê hek te dî ez dereng mam. Mi go bila camêr li benda mi nesekine. Û mi jê re digo 'Xalo cîkî ji mi re bêj, ez bêm cem te.' Lê digo 'Na! Ez ê bêm pêrgî te.' Mi fedî dikir. Axir, em bi rê ketin. Otobês vala ye, wek her car mi sol ji nigê xwe kiriye, li ser qoltixê mi xwe qenc pehn kiriye, kêfa mi heta tu bê bes li cî ye (li Swêdê digerim oxlim. ma borî ye??) Ketim bookfaceê û mi nerî Xalê Zinar wiha nivîsiye : ''Îro mêvanekî min heye. Saet di 11.30 da ezê herim pêrgî wî. Xortekî Kurd e, ji Nisêbînê ye. Hatiye Swêd dixwaze min bibîne. Wer xuya ye ezê îro bi wî ra bim û nikanibim tiştekî binivîsim. De bira îro jî wiha be.'' Şaş mam piçkî ji ber ku mi li cem xwe digo 'qey saetek, biçirîn du saet em ê li cîkî rûnên biştexilin û dûre jev veqetin.' Û mi ji xwe re go 'Kero, camêr ji ber te nanivîse.' Lew Xalê Zinar her ro dinivîsî.

Stockholm..

Piştî firrîna bo Parîsê bêhenek gelkî ji teyara tirsiyabûm, ku hîn jî jê ditirsim, lê eva ku ez pê hatim Stockholmê.. Wellehî jê’r nedihat gotin. Yeqîn bik bi qasî çarîka çarîka otobêsan jî nedileqiya. Bêhna mi derketibû. Di rê de, yanî li hewê, mi namek nivîsî bo Mûradê Dêrsîmî ku wek navê xwe zanim wê gelkî kêfa wî bihata. Piştî du saet û nîvan em daketin balafirgeha Skavstayê ku şixulê saetekê dûrî navenda bajêr e. Çavê xwe digerînim bê ka cihê ku pasaportan kontrol dikin li ku ye. A Îspanyol go ‘te xêr e, çi digerî?’ Yaw mi go 'Ka passport control?’, gote mi ‘ You are in Europe babe..’ Me rahişt çentên xwe, bilêtên bi 15 euroyan ji mekîneyan kirîn ku li vir, Ewropayê, bi perê hûr an jî bi qerta xwe ya banqê mero ji wan dibire lê keçxala mi, siheta wê xweş, ji bo mi berê kirîbû bilêtê. Hema rast em derketin derve li otobêsan siwar bûn û me berê xwe da bajêr. Dinya xweş û bi ro. Yeqîn nakim ku wilo bi rehetî hatime hetanî vêde. Dibêm ‘Oxlim Ûsiv wele te xwe gîhand Swêdê jî.’