Piştî seqema Swêdê kêfa mi pirr dihat ku li Barcelonayê dinya xweş bû, bayekî hênik li rûyê mi dixe û mi di cî de fanêre û çakêtê xwe ji xwe kirin. Dema ku em ji teyarê peya bûn, kirî reş têketa erdê. Bişirîneke ehmeqî li rûyê min e, kî li mi dinere dibişirim. Û li vir, tu zanî herî zêde ez hej çi dikim? Kes nizane ka tu kî yî.. Hek tu yekî qûnek bî, hek tu yekî milyaket bî.. Ji xwe tu ne xema gunê kesî yî ! (Dubare û peyv bi peyv) Tu.. ne.. xema.. gunê.. kesî.. yî !!
Berî ku bigîhêm vir hema deqa dawî bi xêra hevalên xwe î Katalanî, ku mi ew li Fransayê nas kiribûn, mi ji xwe re li mala xanimekê cîyek eyar kir. Ji balafirgehê bi otobêseke ku heqê wê (bawer im) 6 euro bû, mi berê xwe da navenda bajêr ku hevalekî bi navê Ozgur li benda mi bû. Me hev dît lê em gelkî li cem hev neman ji ber ku ezmûnên wî hebûn. A mi jî, piştî rêwîtîyeke 4 saatean têra xwe betilî bûm û loma mi berê xwe da mala xanimê. Lê xanimê ji ber kuçikê xwe î malê ez hişyar kiribûm ji bo ku ez netirsim. E jî, piştî ku 6 kuçik pevre li Edenê hatibûn mi, dîn û îmana mi ji wan diçû (ez li ser piskilêtê bûm lê heqê xwedê ku ez zepkiribam, wê mi ji hevdu re bavêtan.). Go 'Biner tenê dike ewt-ewt û hew, tu xwe jê netirsînî !' Ketim hûndir. Hay bavoo.. Kuçik layê kuçikan ewt-ewta wî û xirxira wî kêm nebû. Diranên xwe ji mi re diqirçqiçandin. Mi go 'Calm down babe ..' (Pê re bi ingîlîzî diştexilim, hek te di hedinî.)
Sibeha ewil. Rabûm. Ser mi tije pirçê kuçik. Lê mi xwe li bê'arîyê daniye, ne xema min e. Ne çaydank heye li malê ne avkelkek. Mi li beroşekê ji xwe re çayek çêkir û li ser xwe dakir.
